Overblog Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog

Fa 803 ans, lo 12 des setembre de 1213, se debanava la funèsta batalha de Mureth

 Per marcar l'anniversari d'aqueste trist eveniment, lo que probablament empachèt l'espelida d'un Estat occitan perenne, ai decidit de tornar legir lo libre de Josèp Anglada, "La batalha de Mureth".

  Aquesta edicion es una reimpression a l’identic d’un obratge paregut en 1913, sempre al meteis ostal editorial tolosan. Publicacion que marcava lo seten centenari de la funèsta batalha que Murèth. Se tracha d’un obratge pichonèl d’un centenat de paginas clausent lo passatge de la « Cançon de la crosada » que relata la batalha. Mas pas sonque, clau tanben tot çò que se pòt comptar de cronicas medievalas tocant a n’aqueste episòdi de la guèrra d’anexion d’Occitània. A condicion, plan solide, qu’aquestas cronicas siaguen pas completament fantasirosas, coma n’es lo cas per d’unas se seguissèm l’autor que las nos escalcís. De fach, N’Anglada met a contribucion totes los elements fisançoses disponibles per ensajar de retrachar lo debanament exacte de la batalha e sas consequéncias inombrablas per l’avenidor de nòstre país.

  En Josèp Anglada torna dire, çò que probablament se sabiá ja en 1913, que l’autor anonime de la « Cançon de la crosada » èra plan mai objectiu que non pas En Guilhèm de Tudela qu’èra lo protegit d’En Baudoïn de Tolosa, lo fraire traïdor del comte. D’alhors, descobrissi dins aqueste libre l’ipotèsi d’un medievista nomenat M.C. Fabre segon laquala l’Anonime poiriá èsser lo trobador Pèire Cardenal « … çò que, tocant a l’estile e al moviment, auriá pas res d’estonant » afortís En Chabanèu, un autre medievista que trabalhèt sus sicut de la batalha de Murèth. Aquò demòstra pro plan que ja fa mai d'un sègle, los medievistas occitans e catalans cercavan a se saupre mai sul chaple de Murèth. Doblidessem pas qu’En Pèire lo Segond de Catalonha-Aragon, lo vencedor, amb los reis de Castilha e de Navarra, dels Maures a las Navas de Tolosa, i foguèt tuar. Aquela mòrt aguèt un retroniment colossal en Euròpa sancèra. Lo quiti papa N’Innocent III, qu’impusèt la guèrra d’anexion en Occitània, foguèt, amb rason, tengut per responsable d’aquesta mòrt inadmissibla. Coma o ditz l’Anonime de la Cançon, lo monde sancèr de l’epòca non acceptava e non compreniá aquela guèrra contra un país qu’o s’ameritava pas. Lo monde crestian dins son ensems reprobava aquela politica papista contra un Estat occitan pacific que sa sola fauta èra de s’èsser pas auto-erigit en reialme. Una injustícia que lo monde suportava pas e demest aquestes l’En Pèire Segond de Catalonha-Aragon. Venguèt pas a Murèth sonque per çò qu’èra lo conhat d’En Raimond, i venguèt a la rescorsa de l’equitat e de la justícia. I venguèt tot simplament per aparar Partatge.

  Alavetz, En Josèp Anglada dins lo libronèl ensaja de percebre las rasons que menèron a la desfacha dels Occitano-Catalans contra de Franceses mièg-còp mens nombroses. Los testimònis escriches permeton pas de dire amb cèrtesa las rasons del desastre. Çò solide, pasmens, es l’error tactica qu’es en causa. Es una evidéncia d’afortir qu’aquèl jorn d’aquí, aquò’s lo pus militariament aluserpit que ganhèt. Pasmens se pòt pas dire qu’En Pèire lo Segond de Catalonha-Aragon mancava de practica militària, el que foguèt l’artesan del rebofament dels Maures dins lor país. El que se pòt considerar coma l’espasa de la Reconquista d’Iberia e que, contrariament a l’En Raimond, èra de longa en campanha. Al final, quinas son las rasons de la pèrdia de la batalha ? Coma dins totes los eveniments que meton en scèna una part d’umanitat, las rasons son multiplas e n’i pas una per capelar las autras. Es la conclusion que se pòt tirar de la legida de l’obratge.

  Per acabar aquesta presentacion, voldriái tornar sus la personalitat de son autor : En Josèp Anglada (nascut en 1868 e desfuntat en 1930). La quatrena de cobèrta nos ditz qu’estudièt a Carcassona, a Tolosa e puèi adralhèt una formacion d’especialista de la lenga occitana a Montpelhièr. Aprèp una tèsi subre lo trobador Guiraud Riquièr, sostenguda en 1905, foguèt professor a la facultat de Renas de Bretanha. En 1910 venguèt professor a la facultat de Tolosa ont preguèt la seguida de N’Alfrèd Jeanroy.

  Aquel òme, que se sentís en filigrana de son òbra l’amor qu’a per la patria occitana, es obligat (o piège se sentís constranch), en fin de demostracion, de far proferris. Es una pietat e una vergonha de lo véser atal demandar perdon a sos mèstres d’aver pogut aver qualquas simpatias per la nacion occitana matrassada e los vençuts de la batalha. E pr’aquò siem en 1913, valent a dire abans lo chaple de 1914-1918 ! Alavetz, ja a n’aquela epòca l’ideologia imperialista francesa impausava als Occitans de se calar e de demorar dins lo mòtle jacobin. Aquela profession de fe anti-separatista e anti-nacionalista que deu escalcir lo Paure Josèp Anglada es aquí per provar la continuitat, desempuèi l’Edat-Mejana, de la terror francesa contra tota velleïtat nacionala occitana. Escriu :

            « Nos pareis plan pauc utile de se demandar çò que seriá advengut, Simon de Montfòrt siaguèsse estat vençut a Murèth.

  Talas questions son sempre ociosas e, a sèt cents ans de distància dels eveniments, son plan vanas. Pasmens nos sembla que ne’n seriá resultat cap damatge irradobable per la futura unitat francesa. Èra dins la natura e dins l’òrdre de las causas. La nacion que siapièt atrachar dins son sen e i manténer per d’unes ligams de la mai segura afeccion d’unes paises tan divèrses e diferents coma Flandras, Bretanha, Provença, Navarra, Lorrena e Alsaciá, auriá pas agut de pena a agantar Lengadòc dins son centre d’atrachament. Aquò seriá arribat un pauc pus lèu o un pauc pus tard, benlèu per qualque maridatge, mas probablament sens secotiments nimai convulcions…Las frontièras naturalas son, per d’unes Estats, de realitats istoricas e quitament de realitats totas dichas. Se pòt pas negar que los Pirenèus dintressan pas dins aquesta categoria.

  Adoncas, crentèm pas, e quitament retrospèctivament, que l’unitat francesa age corregut risques grèus a la batalha de Murèth. Al pus mal, auriá pogut èsser retardada… ».

  A se cagar dessús, òm fa pas melhor. Quina coardisa ! Quin manca de dignitat e de coratge ! Lo pus tarrible, lo pus ingertable dins l’afar es que sièm en 1913 quand N’Anglada escriu aquò. Istoricament es solide qu’es França que provoquèt lo carnalatge de 1914-1918, emai se l’istòria falsificada distillada per poder jacobin ensaja d'afortís lo contrari. Aqueste libre es una pròva de mai de l'imperialisme parisenc. Editat en 1913, l’Estat francés terrorisa los intellectuals al punt de los obligar a dire e escriure, contra tota realitat, de Lorrena e Alsàcia son francesa. Quand En Josèp Anglada escriu aquò Lorrena e Alsàcia germanicas son autonòmas dins l’Estat alemand. Mens d’un an pus tard, l’imperialisme francés eisitarà pas a mandar de milions d’òmes al cementèri per recuperar aquestes paises que demòran, malgrat la politica assimilassionista de París, de paises alemands.

  Se los occitanistas de la debuta del sègle darrièr agèron pas lo coratge del dire e de l’escriure, almens sapièssem nautres, en 2016, aver l’èime de nos autocensurar pas. Tròp de monde que de pretendon occitanistas son encara alienats, per paur, per comoditat o per interés, a l’ideologia imperialista dominanta. Serà pas jamai lo cas dels militants del Partit de la Nacion Occitana.

Pèire Rabasse

 « La bataille de Muret » de Josèp Anglada. Edicions Privat. Publicat en reimpression en decembre de 2001. 100 paginas.

« La bataille de Muret » de Josèp Anglada.

« La bataille de Muret » de Josèp Anglada.

Tag(s) : #Pèire Rabasse, #A libre dobèrt